Andre Ramirez Gutierrez

EMERGENCY ROOM

Napupuno ang gabi ng mga hilik

mula sa mga pagod na asawa, anak,

at mga kaanak na kanina pang hapon

nakabantay sa pangangailangan

ng kanilang mga mahal sa buhay.

Napupuno ang gabi ng mga hikab at 

yapak ng mga guwardiyang labas-

masok sa pinto; mga nars na damagang 

nakatoka sa mga pasyenteng sa apelyido

at sakit lamang nila kilala. 

Napupuno ang gabi ng mga pagyanig

ng lupa mula sa mga dumaraang trak

sa labas—yaring binubuhay ng barakong

kape ang mga pahinanteng naatasang

sa madaling araw magtrabaho’t bumiyahe.

Napupuno ang gabi ng mga dasal na hindi 

masambit-sambit. Iba’t ibang hiling. Samot-saring 

pakiusap. Sa himig ng kaba at pagod. Lahat kaming

nandirito, sang-ayon sa taimtim na ritmo. Binabasag

ng garalgal ng bentilador ang himbing ng bangungot. 

19 Pebrero 2022

Lungsod Quezon

KUHA

I.

Tuwing kinukuhanan ako ng litrato, muhi

kong tinitingnan ang sarili pagkatapos

ipakita ang hitsura ng ngiting hindi matimpla.

Sa mga lumang klas piktyur at matatandang 

larawan ng aking pagkabata, walang matinong 

mukha ang mga dating ako na dumaa’t nagdaan na.

Sabi ng mga pilosopo, taksil raw ang mga alaala,

pagkat madali nitong malimot ang sayá’t lungkot

na nais at ninanais gunitahin ng panahon.

Mungkahi naman ng mga siyentipiko, mapanlinlang 

ang pagkawing sa mga ito, pagkat pinupunan natin

ng mga bulà ang puwang sa gunitang nais at ninanais balikan.

II.

Nang magregalo ka ng kamera sa kaarawan

ng aking pagtanda, sinuway ko ang kumpas

ng dati kong mga gawi’t kinamumuhian.

Sinubok kong intindihin ang silaw sa bawat pagpitik—

sa walang katapusang pagkuha’t pagngiti. Balewala ngayon

sa akin ang kupas kong damit; ang buhaghag kong buhok;

ang bitak-bitak na ngipi’t ngiting sa galak ay alanganin.

Kahit hindi potograpo’t kahit hindi marunong sumipat

ng tamang anggulo, sinubok kong palinawin ang malabo’t

lumalabong mga kuha. Sa likod ng aking kamera, mayroong

kuwadro ang bawat kanto ng iyong mukha. Dito sa isang banda,

kahit taksil at mapanlinlang raw ang alaala’y nais ko pa ring makatanda. 

9 Marso 2022

Bacoor, Cavite

KATIYAKAN

(matapos ang litratong “Missing” ni Kane Blancaflor, 2022)

Sinisisi ko ang salita 

na siyang inimbento’t ginawang

sandigan ng payak na paniniwala.

Sandata raw at kalasag na kaparang

ng kapalara’t kamalasan.

Huwag ninyo akong bigyan.

Bigyan ng katiting na liwanag 

sa tula. Hindi ninyo kailanman 

mahahanap sa pagitan ng mga pahina

ang lumisa’t nagsilisan. Nais,

ninanais kong makalaya sa papel

na sisidlan. Sa tintang laway ng katotohana’t 

kasinungalingan. Dito raw inililibing 

ang mga nangasakdal at linimot ng kasaysayan?

Hindi. Hindi ko pipiliing maging inmortal. 

12 Marso 2022

Lungsod Quezon