ni Terence Talagon

Ang aga pa lang, pero napakainit na. ‘Yung parang ansarap pumasyal sa dagat, kaya  gano’n na nga ang ginawa namin. 

Naglakad kami sa dalampasigan. Kasama ko si Marya, isang kaibigan na mas  matanda nang kaunti. Matalino si Marya. Nag-aaral siya sa isang kolehiyo sa siyudad kaya’t  marami siyang alam. Ako nama’y nanatili sa aming bayan at minsa’y sumasama sa itay sa  paglalambat. 

Kaya’t gano’n na nga diba. Naglalakad kami at madaming sinasabi si Marya. Alam mo  ba Soy, sabi niya, na ganito, ganyan. Manghang-mangha talaga ako sa mga nalalaman ni  Marya. Siguro ay marami ka talagang natutunan kapag nasa lungsod ka na. Manghang mangha akong nakatitig sa kanya nang bigla na lang siyang humarap sa akin. Gano’n din  ako kabilis na yumuko. 

“Nakita mo ‘yon, Soy, ang kalampay?” sabi niya habang nakaturo sa isang bahagi ng  buhangin. 

“Ha? Saan?” sabi ko. Ewan ko naman sa kung nasaan ang kalampay na ‘yan at ikaw  ang tinitingnan ko. 

“Ayan o. Hindi mo ba nakikita?” 

“Ay. Oo nga. May kalampay nga,” sabi ko. Pero pasakay lang ‘yon. Baka kasi sabihan  niya akong ambulag mo

Kaya gano’n na ‘yon diba. Tahimik ulit kaming naglalakad. Kaliwa, kanan. Kaliwa,  kanan. Kaliwa. Ngunit bigla na lang siyang nataranta. Umakyat daw ang kalampay sa  kanyang paa at gumagapang sa kanyang katawan. 

“Soy,” sabi niya, “tulungan mo ‘ko. Hanapin mo ang kalampay. Huhu.” Parang iiyak  na talaga siya. 

Kaya’t tinulungan ko siya. Kinapa ko ang kanyang tiyan, ang kanyang leeg. Kinapa ko ang kanyang likod, kanyang pwet, kanyang paa. Niyakap ko na nga siya mula sa likuran sa  paghahanap ngunit wala pa rin akong nakitang kalampay. 

“Marya,” sabi ko, “nandya’n pa ba ang kalampay?”

“Soy, naramdaman kong pumasok siya sa aking… kwan.” Yumuko siya at tiningnan  ang kanyang puson. 

“Ayan! Naririnig mo ba ‘yan, Soy?” 

“Ha?” sabi ko, “ang ano?” 

“Wala ka bang naririnig na hilik? Pakinggan mo kasi.” Tinuro niya ang kanyang  puson. 

Kaya’t lumuhod ako sa buhangin at nilagay ang aking tainga sa kanyang puson.  Ngunit, wala pa rin akong naririnig. 

“Narinig mo ba, Soy?” 

“Ay. Oo nga. May humihilik nga.” Sumakay na lang ko. Baka kasi sabihan niya pa ako  na ambingi mo. 

Tumayo ako at umakmang aalis. 

“Soy.” 

“Ano na naman, Marya?” Naiinis na ako at baka niloloko lang ako nitong si Marya. “Hukayin mo nga ang kalampay…” 

“…” 

“…” 

“HA?”  

“Kunin mo. Pleeeeeease.” Pinanguso niya ang kanyang bibig na nagmamakaawa. 

Tiningnan ko ang paligid. Wala namang tawo. Tanging ang pagsampal lang ng mga  alon sa dalampasigan ang tunog na maririnig. 

Nais kong tulungan si Marya. Baka ano pa kasi ang mangyari sa kanya. Baka sabihan  nya pa ako na ang malisyoso mo

Kaya gano’n na nga diba. Pinasok ko ang aking mga daliri sa kanyang ari sa  pamamagitan ng butas ng kanyang short. Nagtaka ako kung bakit anlagkit at ang basa, ngunit sabi ni Marya ay laway daw ‘yon ng kalampay.

Naramdaman ng aking dalawang daliri ang kagat ng kalampay. Bawat kagat nito ay  ang pagsikip ng kanal ni Marya. Hindi naman masakit. Kapag napapagod naman ang  kalampay ay niluluwagan nito ang pagkagat sa aking mga daliri. 

Nag-ingay sa Marya. Kakaibang mga ingay. Hindi ko alam kung dulot ba ‘yon ng  sakit. Basta’t katulad ‘yon ng ingay ni Nanay sa kabilang kwarto kapag gabi. 

“Okay ka lang ba, Marya?” tanong ko. 

“Ahhhhh. Oo, Isoy. Ipagpatuloy mo lang ang pagkapa sa kalampay.” 

Nanghina ang tuhod ni Marya. Hinawakan niya ang aking balikat at isinandal ang  kanyang ulo sa aking leeg. 

Pagkatapos ng ilang minutong paghahanap sa kalampay, nagsalita si Marya, sa gitna  ng mga kakaibang ingay, na lalabas na daw. 

“Ang kalampay?” sabi ko. 

Sabi niya ay bilisan, ngunit hindi ko nakuha ang kanyang ibig-sabihin. Hindi nagtagal  ay lumakas pa ang kanyang mga kakaibang ingay.Nilunod ng kanyang ingay ang pagsampal  ng mga alon. Wala naman akong naramdamang kalampay na lumabas, kundi ang laway  lamang nitong parang gripong bumulwak. 

Kinuha ni Marya ang aking kamay mula sa kanyang short at inayos ang kanyang  damit. Nagpasalamat siya sa akin. 

“Lumabas rin sa wakas, Soy.” 

“Ang ano?” sabi ko. 

“Ang kalampay…?” Itatanong ko pa sana sa kanya kung ano nga ba ang kalampay ngunit baka sabihan  niya pa ako na ambobo mo.